Hastir Öyle Mi?

Noel arifesi…
LefkoÅŸa.
Kumsal Mahallesi.
Numara 2.
Tek katlı, bahçeli ev.
Saat 22 suları.
Hava ayaz.
BoÄŸuk, tok vuruÅŸlar yırtıyor geceyi aniden, trok trok trok…
Kalleş, basıyor.

Mürüvvet Hanım, lambaları söndürüyor telaÅŸla… Hakan kucağında. Uyuyor. Bebe. 10 aylık… Dalıyor çocukların odasına, öbür koluna Kutsi\’yi alıyor, 4 yaşında… \”Kalk Murat\” diyor bi yandan… Gözlerini ovuÅŸtura ovuÅŸtura kalkıyor Murat, henüz 6 yaşında. EteÄŸinin ucundan tutuyor anasının geceliÄŸini… Dışardan hüzün abajuru gibi sızan sokak lambasının cılız ışığında, hayalet misali, parmaklarının ucuna basa basa banyoya süzülüp, dördü birden \”küvet\”e giriyor ve koyun koyuna sarılıyorlar, çıt çıkarmadan, duyulmasın diye nefes bile almadan…

Korkunç bekleyiÅŸ baÅŸlıyor.

Bir dakika.
Ä°ki dakika.
Üç dakika.
Saniyeler…
Asırlar gibi adeta.
Önce ÅŸangırtı duyuyorlar.
Pencere.
Kırılıyor.
Sonra, ayak sesleri…
Salondalar.
Vahşi haykırışları geliyor.
Ve, tekmeyle açılıyor banyonun kapısı…
Üç Rum.
Tarıyorlar.
33 el.

Evet, merhum gazeteci Sami CoÅŸar tarafından çekilen ve hafızalarımıza mıh gibi çakılan \”o fotoÄŸraf\”ın öyküsü bu…
Kanlı Noel.

Alnından vurmuÅŸlardı Mürüvvet Hanım\’ı, yedi yerinden daha…
Murat\’tan üç kurÅŸun çıktı.
Kutsi\’den iki.

Evin direÄŸi, baba, tabip binbaşı, evde deÄŸildi o sırada… 103 Türk köyü basılmıştı son üçgünde, yaralılar vardı… Gönyeli\’ye gitmiÅŸti. Göreve.

Bir babanın başına gelebilecek en büyük felaketi yaÅŸayan bu tabip binbaşı, evlatlarının cenazesini bizzat kendi elleriyle yıkadı… Minik bedenleri santim santim yokladı, Hakan\’da kurÅŸun izi bulamadı. 10 aylık bebecik… Vücudunu yavrularına siper etmeye çalışan anacığının altında kalmış, nefessizlikten boÄŸularak can vermiÅŸti çünkü.

Sonra?

Rum taburu vardı oralarda…
Nizamiyesinde şu yazıyordu:
\”Cesursan, gel al!\”

Türk taburu kuruldu oraya…
Nizamiyesine şu yazıldı:
\”Cesurum, geldim aldım!\”

Bugün, oralarda, utanmadan, Türkiye defolsun gitsin diye \”hastir\” pankartı açan Rum dalkavuÄŸu lavuk!
YüreÄŸin varsa…
Gel de al.