Üç Günden Beri Galatasaraylıyım

Galatasaraylılar kömürü kabul etmediler…
Bu nedenle üç günden bu yana Galatasaraylıyım…
Bir gurur yoksulluÄŸunun ortasında, kim bilir kaç insan kendini Galatasaraylı hissetti, o gururun ucundan-köÅŸesinden bir parça tatmak için…
Hani aç kalmış kuÅŸların ekmek kırıntısına koÅŸması gibi…

Spor yazısı deyince, futbol camiasını ve taraftan yıllarca \”ülke sorunlarına duyarsızlıkla\” suçlayan bir yazar olarak, ömrümde ilk kez taraftarım…
Ve takımımı açıklıyorum:
\”Galatasaray…\”

Kimi yöneticileri ya da oyuncuları, kendi seslerinden korksalar dahi, Galatasaray bir gecede halkın takımı oluverdi… Bundan böyle takım gol yediÄŸinde oturup aÄŸlarım bile…

Niçin?..
Çünkü; üniversitesinden medyasına, ordusundan yargısına, aydınından halkına kadar herkesin sindirildiÄŸi ve susturulduÄŸu bir zamanda, Galatasaraylıların önlerine konulan 600 trilyonluk ikrama(!) kanmayıp, demokratik tepkilerini bir ağızdan göstermeleri az ÅŸey midir?..

\”Galatasaraylılığın centilmenliÄŸine yakışmadı\”, \”Misafire bu yapılmaz\”, \”Spor ahlakına aykırı\” gibi savlar normal zamanlar için doÄŸru olsa bile; çıkar uÄŸruna yalakalık, saygısızlıktan daha büyük suçtur…

Ayrıca \”Bize stat yaptı… Yan yolları da koydu…\” diyerek Türkiye\’de olup bitenleri görmemezlikten gelmek… Ve orada o kömür alanlardan farksız \”Türkiye seninle gurur duyuyor\” diye zıplamak…

Yakışır mıydı spor insalarına?..
Bu bir dönüm noktası da…
Anı kitapları o geceyi, karşıdevrimin \”kırılma yeri\” olarak gösterecekler gelecek kuÅŸaklara…
Göreceksiniz…
Bundan böyle kendi partisinin devÅŸirme kalabalıkları ya da kapalı alanlar dışında hiçbir yerde huzur içinde konuÅŸamayacaktır padiÅŸah…
Çünkü…
Çünkü \”Tribünler\” diyordunuz…
Ä°ÅŸte tribünler…